Pffff… ieu tanben pòdi ! :P

Maime lancèt un concors de biblioteca, gelós de la de la Mela.

Ben ieu tanben Maime, soi intelligenta ! 😀  (enfin, es pas evident encara, mais i trabalhi…)

Vaquí lo contengut de la meuna, a la debuta aviái pas qu’un trocinon d’estatgièra (coma la negre seguenta, en quitament pas plena) e mai vira, mai pren de plaça ! Ara ai un canton « lenga » (metòdes, diccionaris) e un canton « cultura » (qu’a de libres tanben en francés).

LENGA

Lo classador violet son los exericicis del libre de pòcha « L’occitan tout de suite » (8€, una mesa en boca simpla, agradiva, recomandi) e del « Parli occitan » (que teniái de la maire, aviái ja ensajat mantunes còps de m’i metre abans que me pique, dus ans fa). Malgrat aquò, lo besunh de corses se faguèt lèu sentir.

L’istòria d’Occitània de Lafont (lo rotge a costat del classador) a pas res a fotre aquí, deuriá èsser dins « Cultura ». Puèi venon Los Vèrbs Conjugats de Poujade, la Gramatica Occitana de Salvat (lo Sant òme !), la gramatica d’Alibert (lo… pas sant), Vocabulari occitan edicion 70’s de Lagarde (lo brave òme), La Palanqueta, diccionari del meteis autor, que completa plan lo Tot en un a costat perque Lagarde a un parlar mai localizat sud-lengadocian, çò que cerqui, ma lenga, qué ! Après, i a « L’occitan parlé en Ariège » de Poujade e un que ne me soveni pas lo nom, plan tanben per ma recerca. Seguisson una gramatica a 3€, l’Assimil edicion 70’s (psiquedelic !), lo famós pòcha que va lèu, « Le languedocien de poche » d’Assimil, risolièr, e « Le catalan de poche » per curiositat. Puèi « Anthologie occitane du pays de Montségur » qu’a sa plaça dins « Lenga » alavetz qu’es un recuèlh de tèxtes pr’amor que tot o gaireben i es redigit en parlar d’Arièja (Arièja mon país, ò tèrra tant aimada… ok, quiti aquí !). Lo « Parli occitan », lo vocabulari de Vernet, la « Toponimie de Midi-Pyrénées » blablà… qu’es aquí tanben mai pels noms de lòcs que per la cultura (m’es estat ofert amb mon diplòma B2 del CFPO que se vei a dreita, a, es vertat que vos avái pas contat aquò, vist qu’ai pas noirit lo blòg dempuèi bel temps !). Godolin ! Godolin, mon aimat, mon adorat, sas òbras complètas edicion Privat, sortit recentament, en grafia classica, aquí tanben per l’amor de la lenga mondina, la vertadièra ! 🙂

Pfioooooo ! Qualques cançons qu’an pas res a fotre aquí tanpauc, e mons caserns de presa de nòtas en cors de l’IEO. Acabat per aquí.

CULTURA

Una estatgièra mai un tròç : de BDs en occitan, « Le musée du catharisme », libre que panèri als parents (^^), « Fêtes pyrénéennes » manièra de ne saber mai sus mas montanhas, « Dictionnaire de magie et de sorcellerie dans les Pyrénnées », avètz comprés, ja, que lo subjècte m’interressava (se cal pas estonar qu’escotèssi Hantaoma après ! Sorcelum mai Pirenèus…)

« La cuisine occitane » (an pas oblidadas las aurelhetas !), « Occitanie » de las edicions Autrement (vièlh libre, cagant…), e… « La chirurgie d’Albucasis », comandat a las premsas universitàrias de Pau Valerí (e ne demorava pas qu’un !). Libre genièc : data del sègle XIV se me remembri ben, pòrta lo sagèl de l’ostal de Foish (las armas de Gaton Febús) e es un traitat de cirurgia tradusit dempuèi l’arabi. A l’epòca, foguèt pas revirat qu’en latin, e occitan per aquel misteriós scribe de Foish. La traduccion francesa… esperèt ! Dins aquel monde crestian occidental, la mestresa de la cirurgia èra pas tant desvelopada que la dels arabis. Mas en Occitània, e aquò malgrat la crozada, la recerca del saber demorava encara importanta. Es meravilhós d’ensajar de legir aquò (lo medieval es malaisit).

« Écritures cathares » del Nelli, pr’amor que se volètz saber quicòm dels catars, tant val legir lors tèxtes qu’escotar lo fum de conariás que se dison dessús (gardians del Graal, templièrs… tsss…). Avián, segurament, espiritualament parlant, mes lo det sus quicòm que soi a començar de compene ara, alavetz que m’interessi als catars dempuèi l’adolescença ! A l’epòca portavi una colomba al còl, trapada un jorn que me passejavi dins Foish, e la colomba portava mas inicialas coma sagèl, foguèt un signe per ieu ! Bon, tot aquò per dire que se volètz comprene lo catarisme d’un uèlh nòu, legissètz Castaneda. Mas bon, fin de FS (fòra-subjècte) ! 😉

Seguís « Le petit livre aventureux des prénoms occitans » o quicòm atal, de la Brenon, que m’ofigurèt a l’epòca mon amorós del moment, que me sabiá interessada per la cultura occitana via lo catarisme, e que li agradava a el los pichons noms occitans (sustot quand avián un esperit medieval, lo jòc de ròtle te fa virar fòl, es ben çò que disiá M6 non ?). Lutz ! Fas encara de FS, es lo maaaaaal ! 😀

« Dictionnaire des dictons occitans » (que ne farai quicòm un jorn, mèfi !) e un fum de pichos libres pas forçadament de comentar fins a « Histoire de France, l’imposture » de Labouysse, plan bon libre per realizar a quin punt la França mespresèt sas colonias (nosaus qué, e nos amics bretons, alsacians, còrsas…) anant duscas a far de categorias de cartas d’identitat als alsacians tornat conquists segon lor grat de « francitude ». A costat, la cançon de la crozada en pòcha bilinga (occitan medieval/francés), amagat darrièr (se vei a pena) « Belibaste » de Henri Gaud, roman en francés sus la vida del darrièr catar, autor de la profecia « al cap de 700 ans lo laurèl revedejarà ». Profecia de comprene espiritualament tanben, pas d’un vejaire occitanista, de segur (èra pas l’idèia, a l’epòca !). Oblidètz pas « sètz pas d’aquel monde, e aquel monde es pas de vosaus » coma disiá lo comunista mòrt sus una crotz. Lo pòcha negra es lo roman « Labyrinthe » d’una anglesa que se sona Kate Mosse (amb una E a la fin, pas la top-model !). Viu entre lo Sussex e Carcassona, e escriguèt un roman sus la crozada, fòrça plan fait, mas mal revirat. Mas malgrat aquò demòra de bon legir. O vau enviar a Mel Gibson per que ne faguèsse un film : es lo sol tipe que fa parlar sos eròis segon la lenga de l’epòca, aramean dins « La passion du Christ » e sabi pas quala lenga precolombiana dins « Apocalypto ». A aquel estadi de presa de cap, far un fim en occitan medieval, los dets dins lo nas per el ! 😀

Segonda estatgièra : « Histoire secrète du languedoc », tot çò que se ditz pas sul país, en passar pels alquimistas ! Puèi « La sorcellerie en Limousin » (es risolièr, las montanhas aparentament sons propiças als breishes) e « Croyances populaires en Pays d’Oc » (limitat a Miègjorn-Pirenèus/Lengadòc, mas bon, per els coma per d’autres, es pas qu’aquò lo País d’Òc…) que s’i tròba de causas comunas amb lo precedent. Lo libre « Saint-Lys » parla d’aquela viloneta, lo ganhèri a la dictada que se debanava ailà.

Vaaaaaaquí ! Pensavi pas far tant de comentaris, mas bon, me cal pas lançar, ieu, senon m’arrèst pas mai !

(PS : « L’Évangile de Marie » es pausat aquí per error, mas òc, èra una discipla del Crist, e benlèu la melhora, çò que calguèt amagar, rendètz-vos compte ! Una femna…)  😉

Advertisements

5 thoughts on “Pffff… ieu tanben pòdi ! :P

  1. Daus libres sus los Catares, un evangèli apocrife, daus libres sus la sorcelariá, un sus la chirurgia araba… Au bûcher ! Au bûcher !! 😀

  2. a ben mèrda!!
    dins mos pòsts en linha automaticament, i a un jòc novèl que serà en linha dimars e qu’es un pauc akò… Telepatia bloguesca?? 😀

  3. Fai-nos aprofeitar de ton jòc alavetz ! 😉
    Telepatia ? O consciéncia collectiva ? I a quicòm dins l’aire, anam dire…

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s