68, 40 ans après…

Soi una granda afogada de las afichas de mai de 68. Çò que sabiái pas, es que d’afichas de mai de 68, se n’es pas estampat sonque a Paris, mas tanben a Tolosa. Aprenguèri aquò al Centre de l’Affiche de San Çubran, a Tolosa. I aguèt un Atelier Populaire, a n’aquèla epòca, a las Bèlas-Arts de Tolosa, qu’estampèt qualquas afichas tanben…

Demest las que m’agradan le mai, i a per exemple aquela (seguenta) qu’es sus la paret, en çò miu :

E tanben la famosa aficha « òme d’òc » en occitan :

Demandèri al tipe de l’acuèlh del Centre de l’Affiche de me contar l’istòria d’aquela aficha, la coneis pas… tan pièg… Çaquelà, a la gaitar plan, m’inspirèt… Le tèxte « as dreit a la paraula » me faguèt pensar a un Helvetica escrit a la man (les contrastes entre les diferents graisses d’Helvetica es plan a la mòda…) , e los cantons arrondits, es quicòm que se vei sovent dins les estampats d’uèi… encara una mòda… Brèu, caliá pas grand causa per ne faire quicòm d’actual, la magèr part del trabalh a ja estada faita…

40 ans après « òme d’òc », ai agut l’enveja, sul meteis principi, de faire un « femna d’òc », faguèri le design, o faguèri estampar sus de pegasolets… e ne vaquí la resulta :

Es un pegasolet, blanc, ròsa, e violet, que fa 4,5 per 7,5 cm… n’ai 500, alavetz se ne volètz, ne vos mandi un brave nombre, sufís de me daissar la vòstra adrèça (vertadièra, la per las letras en papièr…) dins mon mail : iciluce(arroba)gmail.com.

Segur, auriái pogut far e postar aquò dins l’OLC, o signar OLC les pegasolets… mas es mon enveja a ieu, e voliá pas engajar las amigas sus un messatge que benlèu es pas le lor…

Espèri que parlarà a mai que ieu, e que vos agradarà… A lèu !

(Lutz, que sortís doçament de son ivernacion…)