Dictada Occitana

M’interessava plan de participar a la Dictada Occitana, per confrontar çò qu’ai aprés a un tèxt. La dictada se debanèt a Sent-Lis, urosament que Claudi, un camarada de cors m’a pogut acompanhar. En 2 dialectes, gascon e lengadocian a l’encòp. Pausèt pas de problèma. Faguèri qualquas dècas, sus de mots que coneguèri pas, e de conjugason tanben (e qualques accents, sul títol comprés…)

Bon, esperar las resultas foguèt un pauc long, mas devi ben dire que soi pas patienta. Ai d’autras qualitats, mas pas aquela…

E ben, es pas per cranejar, mas amb mas 7 dècas, soi arrivada 4a, e ai ganhat de prèmis (e dire qu’aviái paur de seguir pas en 2a annada)! Le primièr es Cedric, un autre camarada de mon cors (es fòrt Cedric, e parla plan, sabi pas perqué pren de corses…). Avèm un bon professor ! (Giraud, se me legisses, lol…)

Tornèri a l’ostal amb una Palanqueta dedicada pel autor (Cedric, qu’es un pauc « people », anèt faire dedicar lo seu, e me conselhèt de lo seguir), una camiseta Qu’es Aquò (dins le sac, m’aviam botat un copat òme, talha XL, mas Vincent —le tipe de Qu’es Aquò—, qu’èra sus plaça, me l’escambièt contre un femna en M…), e un libre sus St-Lis… Ai pas perdut ma jornada ! Totis les qu’an ganhat foguèron pregats de se botar amassas per la fòto amb Lagarda. (Sabi pas se verai aquela fòto un jorn, devi èsser tota roja dessus !)

Hihihi ! ^^ Contenta ieu !

(bon, vos daissi, soi esperada a l’Estanquet per Occitaneta…)